linie i marzenia_03

Dwa tysiące dwudziesty-pierwszy, dziwny start
Świat za szybą, dystans między nami trwał.
Nowy rozdział, a każdy w swoim tle
Studia razem ale osobno- tak to wtedy brzmiało źle
Zamiast rozmów – zimny ekran
Nie było szans, by poznać siebie tak od razu tu
Pierwsza sesja przyszła cicho, znów przez ekran szkła
Egzaminy w trybie zdalnym, noc i zimna herbata
Historia sztuki, projektowanie – poszło gładko w mig
Biologia roślin, rysunek – każdy znalazł w tym rytm
Kreski pewne, notatki znane, spokój w głowie trwa
Większość zaliczona bez problemu , ulga dnia
Potem drugi semestr – nowy ciężar, nowy ton
Łacina na dendrologii, obce słowa w głowie non stop
Fizjografia tłumaczyła , skąd ten krajobraz ma sens,
 A grafika inżynierska wciągała dzień za dniem
Projektowe noce w ogrodach wyrastających tuż za domem,
 rysowaliśmy marzenia, linia po linii, powoli. 
Historia sztuki ogrodowej odkrywała dawny świat, 
a przy geometrii wykreślnej… łzy leciały zamiast dat.
Kolejny rok akademicki, znów wróciliśmy w rytm,
dendrologia dalej z nami, coraz głębiej w ten film.
Fitosocjologia pokazała, kto z kim chce tu trwać,
a komponowanie roślin uczyło, jak barwą grać.
Pierwsze projekty wykonawcze — kreska już na serio,
u Januszczyka presja, dokładność, tempo.
Fitosocjologia dalej naciskała, presja wciąż była,
ale udało się zdać — ulga, co serce rozgrzewa.
Rok za rokiem, wciąż idziemy przed siebie, linia po linii, dzień po dniu, tworzymy siebie. Nie zawsze łatwo, czasem łzy, czasem sen, ale każdy projekt, każda chwila — zostaje w nas jak cień.
Na geodezji teren mierzyliśmy, każdy krok w przestrzeni,
gleboznawstwo — kopanie dołów, poznawanie ziemi.
Konserwacja Bronowic sprawiała trud, lecz każdy projekt powstał,
u Januszczyka gospodarka obiegu zamkniętego w kompozycji wpleciona.
a na formie w przestrzeni — drzewo na murach uczelni,
które dziś w galerii „Włącznik” wciąż trwa, jak nasze wspomnienie.
Ochrona i pielęgnacja roślin — poznaliśmy sekret preparatów,
jak rośliny rosną zdrowo, jak dbać o nie bez strat.
Przedsiębiorczość w krajobrazie, a Starosta Kuba śpi,
na urządzaniu i pielęgnowaniu oddaliśmy projekt w teczkach — sowy po nieprzespanych nocach.
GIS i systemy informacji przestrzennej w naszych rękach,
pierwsze mapy powstały, a temat pracy inżynierskiej wciąż w naszych myślach.
Rok za rokiem, wciąż idziemy przed siebie, linia po linii, dzień po dniu, tworzymy siebie. Nie zawsze łatwo, czasem łzy, czasem sen, ale każdy projekt, każda chwila — zostaje w nas jak cień.
Ostatni semestr — wyzwanie, każdy dzień jak test,
tworzenie modeli, opisy terenu, projekty wciąż w ruchu i stres.
Czy teren przy kościele, szkole, a może skwer — decyzji moc,
dla nas wszystkich ta odpowiedzialność była jak lekki szok.
Rok za rokiem, doszliśmy aż tutaj, linia po linii, każdy dzień nas kształtował. Nie zawsze łatwo, czasem łzy, czasem sen, ale dziś patrzymy w przód — jesteśmy już inżynierami, to nasz dzień.